Niet de hoofdprijs, maar nog steeds aardig onderweg....

Life....full of surprises. Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Het begon bij mijn campagne 'sponsor mijn onmogelijke droom'. De campagne waarbij ik uiteenlopende mensen benaderde met de vraag of zij op uiteenlopende wijze een bijdrage wilde leveren voor een event die ik voor ogen had. Het event waarmee ik World Wide Women officieel wilde aftrappen. Met onder andere als doel om daarmee het bestaan van World Wide Women te waarborgen.

Ik heb hiervoor allerlei mensen benaderd  met de brochure en verschillende routes afgelegd. Van Pauw & Witteman tot facebook. Heel veel output, weinig input. Het was een missie waarvan ik vooraf niet wist wat de uitkomst zou zijn. Maar ik kon niet anders dan mijn hart volgen. Soms hele enthousiaste reacties, soms gezichten die boekdelen spraken as in "Are you kidding me".

Ik had als tegenprestatie de voorwaarde neergelegd dat als sponsoren overstag zouden gaan, dat alleen hoefde te doen als ik X kilo's zou afvallen. Omdat mijn gewicht mijn persoonlijke uitdaging was. Niet dat ik het onderwerp gewicht weer zo nodig er moest ingooien. Cause believe me, my goal is NOT to be skinny, but to be fit. Om dit daadwerkelijk te kunnen realiseren, ben ik naar Dominique Kouah toegestapt met de vraag of zij mij kon helpen om om doel te bereiken.  De eigenaress van DO IT personal gym. Dat was voor mij al een overwinning, want zij is van een ander kaliber. Oh Bwoooy....

Ze was er enthousiast over en zei JA. Die JA was voor mij veelbetekenend.  Dat gaf mij de moed, om de volgende persoon op mijn lijst te benaderen.Vooraf  was de verwachting dat 90% NEE  zou zeggen. I had to prepare myself, want afwijzing(excuse my language) is een BITCH voor het ego!De eerste les was ik licht in m'n hoofd en zag ik sterretjes.

Met knikkende knieen heb ik mensen benaderd, soms face to face en soms veilig via berichten. Gezucht, gezweet en vaak met m'n hart in m'n keel. That's what you call getting out of your comfort zone.

De berg werd steeds hoger. De angst bekroop mij meer en meer. Maar tegelijkertijd was het vuur in mij aan het branden. Dat vuur hield mij op de been. Ik was bang voor het gevoel van loslaten en toegeven. Dus ik ging door. Tot het moment van de aardig onderweg awards nominatie. I looked up in the sky and was like.....really?:)

Dat was voor mij een teken van No matter what, keep on moving. Je ziet jezelf graag in een rechte en vooral stijgende lijn jouw weg bewandelen. Maar dat is simpelweg niet wat het leven is. Het leven verrast je. Lucky for me, that I looooooooooooooooooove surprises.

De nominatie van de aardig onderweg awards afkomstig van de RET bracht me fotoshoots, filmopname, naamsbekendheid voor World Wide Women, een plekje in de krant. Helaas niet de hoofdprijs. Maar deze weg was een prijs. Een weg waar ik mijzelf meer ben gaan laten zien. Waarbij ik onbaatzuchtig steun heb gekregen, bemoediging etcetera. Mooie mensen, die met mij meeleefde.

Het niet winnen van de prijs, betekent dat nog steeds de middelen er niet zijn om  het event 'World Wide Women presents 'girls in the band'te organiseren. De bedoeling van het event was om een documentaire te laten zien, waarin vrouwelijke jazzinstrumentalisten werden geconfronteerd met zaken zoals seksime, racisme en discriminatie. Maar ondanks deze omstandigheden gaven zijn hun gaven en talenten voorrang. Een boodschap die ik graag wilde delen met alle World Wide Wo(men).

Maar ik kan het je bij deze ook delen met de weg die ik heb afgelegd. Niet de hoofdprijs, maar nog steeds aardig onderweg. Dat is wat er gebeurd als je voorrang geeft aan je talenten en dromen ;)