Soms weet je het gewoon even niet meer. Dat wat je dacht te willen, is het niet meer voor je. Of is het misschien zelfs nooit voor je geweest. Het moeilijkste is om dit toe te geven aan jezelf. Dit moest het tenslotte helemaal zijn. Afgestudeerd, goede baan, goed inkomen, leuk huis, lieve vriend en een leuk sociaal leven. Maar toch..out of touch. Je lacht nog steeds iedere dag, alleen niet meer met je ogen. Niemand die het ziet, niemand die het merkt. Altijd geleefd naar de verwachting, zoals het moet en zoals het hoort . Alles gedaan voor een zeker bestaan. Om er later achter te komen, dat dit zelfs niet zeker is en je hart er niet vervuld van raakt. Waarom voelt het als één grote poppenkast?
Dus kom je tot het punt dat jij jezelf voor de eerste keer de vragen stelt wie ben ik , wat wil ik, is hetgeen dat ik zeg en doe een vertegenwoordiging van wie ik ben. Wie ik echt ben.
Daarna komt dat stemmetje weer naar boven die jou vertelt dat je niets te klagen hebt. Problemen?!Luxeproblemen. Stel je niet aan! Sommige mensen hebben het veel erger! Die stem wordt steeds groter en alles wat je voelt verdwijnt weer op de achtergrond. We gaan weer "vrolijk" verder. De meeste dromen zijn toch bedrog........
of
Niet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten