Wauw...dit is de meest onzekere periode uit m'n hele leven. Het voelt aan de ene kant alsof ik op drijfzand sta, maar aan de andere kant ook dat ik hier moet zijn en dat alles gaat zoals het moet. Ik weet niet wat de uitkomst van dit alles en hoe alles zal uitpakken. Maar dit is het pad die ik gekozen heb om te bewandelen. De weg naar mijn droom.
Het is geen makkelijke weg, vooral heel confronterend. Een weg waar ik mijn angsten onder ogen moet zien. De angst voor afwijzing, de angst om het meest kwetsbare deel van mijzelf te laten zien, de angst om het meest krachtige deel van mijzelf te laten zien, de angst om te falen, de angst voor kritiek, maar ook de angst voor succes.
Gister moest ik weer een belangrijk telefoontje plegen. Ik heb zo'n 30 minuten naar mijn mobiel zitten staren voor dat ik daadwerkelijk ging bellen. De spanning liep zo hoog op. Ik dacht nog ...we hebben geen tijd voor deze drama! Vijf juli staat zo voor de deur. Hoe kan het dat mijn angsten zo heftig zijn, dat het mij bijna tot stilstand brengt. De grap van dit alles was dat toen ik het telefoontje eenmaal had gepleegd het zoooooooooooo meeviel. De persoon aan de andere kant van de lijn moest eens weten wat er allemaal aan vooraf was gegaan.
Dat was zeker een overwinningsmoment en de moeite waard. Het is zo zonde om dingen niet te doen vanwege je angsten. We are bigger than our fears, so we should not allow it to overrule us! Voel het, erken het en dan maar gewoon gaan. Wat is het ergste wat je kan gebeuren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten